Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję Feminizm uznający tym samym nieprzypadkowy porządek

uznający tym samym nieprzypadkowy porządek poszczególnych tekstów

<em>Ludzie z Placu Słońca </em>to intymny portret kraju na rozdrożu

jakie następują

„Bohaterowie Marie Aubert szukają stabilności

Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję Feminizm uznający tym samym nieprzypadkowy porządekTo opowie o umieraniu. Szczera, intymna do granic, groteskowa, brutalna, smutna i okropnie mieszna. To dziennik umierania ojca, nie ksika wspomnieniowa. To historia o rodzinie w sytuacji granicznej. O instytucjach opiekuczych, ktre zawalaj spraw. O Kociele, ktry zawala, subie zdrowia, ktra zawala. To opowie o czuoci i bliskoci, ktre zalewa gniew, bezradno, rozpacz i wcieko. To w kocu krzyk przeciwko nielegalnoci eutanazji.